Coś o psach

Niedoczynność tarczycy u psów

14.12.2016

Niedoczynność tarczycy u psów jest jedną z najczęstszych endokrynopatii, czyli chorób związanych z wydzielaniem hormonów u naszych psich pupili. Bardzo często objawy tej choroby są początkowo bagatelizowane, tłumaczone wiekiem, że pies jest już stary i że "po prostu tak ma". Objawy rozwijają się powoli, co usypia naszą czujność. Niedoczynność tarczycy klinicznie objawia się różnie u różnych psów stąd łatwo pominąć tarczycę jako źródło problemu.

Objawy
Objawy choroby obejmują zarówno zachowanie psa, wygląd skóry, okrywy włosowej, pracę serca, jak i sposób w jaki pies się porusza. W trakcie choroby objawy rozwijają się stopniowo, mogą występować jako jeden objaw lub jako zespół różnych objawów teoretycznie niepowiązanych ze sobą. Z objawów ogólnych najczęstszym problemem jest otyłość, niechęć do ruchu, nietolerancja wysiłkowa i szukanie ciepłych miejsc. Są one najczęściej tłumaczone przez właścicieli właśnie wiekiem i współistniejącymi chorobami stawów, a nie pomaga fakt, że na niedoczynność tarczycy najczęściej chorują psy ras średnich i dużych, które równie często, jeśli nie częściej, rzeczywiście chorują na stawy i są czasami w trakcie przewlekłego leczenia. Objawy skórne niedoczynności tarczycy są również często mylone z innymi chorobami. Symetryczne wyłysienie boków, łysienie ogona, grzbietu nosa, przerzedzenie sierści, łojotok, łupież to tylko niektóre z najczęściej diagnozowanych. Z kolei, objawy okulistyczne to lipidoza rogówki – czyli mlecznobiałe złogi w obrębie rogówki, zapalenie spojówek, opadanie powiek, zapalenie błony naczyniowej oka.
Zmiany w układzie nerwowym jakie można zaobserwować to zespół przedsionkowy, czyli objawy kręcenia się w kółko, niemożność utrzymania się na nogach, zawroty głowy, skręcenie szyi. Przy takich dolegliwościach właściciele mogą zauważyć u swoich pupili potykanie się o przedmioty, porażenie krtani, które może spowodować kaszel lub porażenie przełyku, niekiedy odpowiadające za rozwój przełyku olbrzymiego.
Chory pacjent trafia od kardiologa do endokrynologa w momencie kiedy na pierwszy plan wychodzą objawy związane układem sercowym czworonoga. Zwierzak może mieć arytmię serca lub słabą kurczliwość mięśnia sercowego.
Problemy w hodowlach z rozrodem też są często powiązane z niedoczynnością tarczycy, problemy z kryciem – obniżony popęd, zanik lub nieregularny cykl płciowy u suk, niepłodność. To wszystko skutkuje niemożnością otrzymania potomstwa od chorych osobników.
Diagnostyka
Potwierdzenie niedoczynności tarczycy w badaniach laboratoryjnych czasami nastręcza wiele problemów. Oprócz badania ogólnego moczu przeprowadza się morfologię krwi oraz biochemię (profil wątrobowy, nerkowy, w tym cholesterol – bardzo często podwyższony). Natomiast podstawowym parametrem do diagnostyki jest hormon T4 – tyroksyna. Wyznacza się ją w wyspecjalizowanym laboratorium z krwi pobranej od podejrzanego pacjenta. Niestety poziom hormonów tarczycy jest bardzo wrażliwy na inne choroby ogólnoustrojowe. Mówi się wtedy o zespole eutyreozy chorobowej, czyli zmniejszeniu poziomu hormonów tarczycy z prawidłową czynnością gruczołu. Kuracja polega wtedy na leczeniu choroby podstawowej a wyniki hormonów w krótkim czasie wracają do normy. Dodatkowymi badaniami potrzebnymi do postawienia diagnozy mogą okazać się fT4- wolna tyroksyna i TSH czyli tyreotropina.
Leczenie
Leczenie polega na suplementacji odpowiednią dawką lewotyroksyny - syntetycznego hormonu tarczycy, dostosowaną do każdego pacjenta indywidualnie na podstawie badań laboratoryjnych. Należy również pamiętać o zwalczaniu wszelkich infekcji i chorób wikłających niedoczynność tarczycy.
Pierwsza poprawa jest już widoczna po tygodniu podawania leków, ale na pełny sukces przyjdzie jeszcze poczekać 6 – 8 tygodni. Wtedy to objawy skórne zanikają i nasz pupil zaczyna znowu wyglądać i zachowywać się jak dawniej.

Artykuł pochodzi z portalu e-lecznica.pl

Tworzenie stron Hyh.pl