Coś o psach

SIBO – tajemnicza choroba jelit u psów

03.02.2020

Co to jest SIBO? Jest to zaburzenie spowodowane zwiększeniem liczebności bakterii tworzących florę jelit lub zmianami w jej składzie. Skrót SIBO wywodzi się z angielskiej nazwy tej jednostki chorobowej, która w całości brzmi “small intestinal bacterial overgrowth”. Inne nazwy tej choroby to przerost bakterii w jelicie cienkim lub dysbakterioza jelit cienkich. Z powodu specyfiki leczenia niektórzy z autorów proponują nazwę „biegunka reagująca na antybiotyki” lub „biegunka reagująca na tylozynę”.

 

U kogo występuje?

Choroba dotyczy psów w różnym wieku. Rasą szczególnie predysponowaną są owczarki niemieckie i shar-pei. U kotów nie stwierdzono SIBO, ponieważ u zdrowych osobników występuje zdecydowanie większa liczba bakterii niż u psów, ponadto liczba bakterii u zdrowych kotów nie różni się od ich liczby u kotów z chorobami jelit.

 

Jakie są przyczyny choroby?

Wyróżnia się pierwotne lub idiopatyczne i wtórne dysbakteriozy. Te ostatnie są wynikiem różnych chorób podstawowych. Znanych jest kilka czynników, które regulują zasiedlanie jelit cienkich przez bakterie, a do najważniejszych możemy zaliczyć wydzielanie kwasu żołądkowego i czynników przeciwbakteryjnych wraz z żółcią i sokiem trzustkowym oraz motorykę jelit. Wszelkie zaburzenia poszczególnych mechanizmów (jednego lub kilku) mogą prowadzić do przerostu bakterii. Istnieje również hipoteza, że do SIBO doprowadza utrata tolerancji gospodarza na własną, prawidłową florę bakteryjną. Wśród wtórnych przyczyn SIBO najczęściej wymienia się zewnątrzwydzielniczą niewydolność trzustki, choroby zapalne jelit, niedrożność przewodów żółciowych, niedobory immunologiczne oraz obstrukcja światła jelita.

 

Jakie są objawy SIBO?

Objawem wysuwającym się na pierwszy plan jest zmniejszenie masy ciała pomimo zachowanego apetytu, jednak nie jest to regułą. Apetyt może być zmienny, od silnie osłabionego aż do bardzo wzmożonego. W niektórych przypadkach występuje biegunka najczęściej bez obecności krwi i śluzu, wymioty, wzdęcia lub przelewanie w jelitach. Objawy mogą nasilać się i cofać lub mieć stałe natężenie. We wtórnym SIBO mogą dołączyć symptomy związane z podstawową chorobą.

 

Jak postawić rozpoznanie?

Nie ma idealnego testu czy badania, dzięki któremu ze 100% pewnością możemy postawić diagnozę. Obecnie najużyteczniejszą metodą rozpoznawania przerostu bakterii w jelicie cienkim jest określenie stężenia kobalaminy (witaminy B12) i kwasu foliowego (witaminy B9) w surowicy krwi. Dla SIBO typowe jest obniżenie stężenia kobalaminy przy podwyższonym stężeniu kwasu foliowego, jednak poziom obydwu witamin może również mieścić się w zakresie normy lub być obniżony. Proponowano również ilościowe i jakościowe badanie bakteriologiczne treści pobranej z dwunastnicy w trakcie endoskopii lub laparoskopii, jednak z uwagi na inwazyjność metody, brak jednolitych wytycznych co do sposobu pobierania i przechowywania materiału oraz  brak  opracowania jednoznacznych norm w zakresie ilości mikroorganizmów obecnych w jelitach, badanie to obarczone jest dużym błędem i nie jest obecnie polecane. Podobnie biopsja jelit nie jest użyteczna, gdyż zwykle SIBO nie jest związane ze zmianami histopatologicznymi w ich obrębie.

 

W związku z powyższym, diagnoza opiera się głównie na wykluczeniu innych schorzeń (np. zewnątrzwydzielniczej niewydolności trzustki poprzez zbadanie poziomu TLI w surowicy krwi) oraz reakcji pacjenta na wprowadzone leczenie.

 

Na czym polega leczenie?

Lekami z wyboru są antybiotyki o szerokim spektrum działania, skutecznie działające na bakterie tlenowe i beztlenowe (np. metronidazol, tylozyna). U niektórych pacjentów reakcja na leczenie pojawia się już po kilku dniach, u innych po wielu tygodniach. Początkowa kuracja powinna trwać około 6 tygodni, przy czym w przypadku nawrotów trzeba ją powtórzyć. Błędem jest krótkotrwałe podawanie wspomnianych leków, gdyż łatwiej i szybciej dochodzi do powtórnego zasiedlenia jelit przez nieprawidłową mikroflorę. Ponadto w przypadku obniżonego stężenia witaminy B12, należy ją uzupełnić pozajelitowo w ściśle określonym schemacie. Równie ważne jest odpowiednie postępowanie dietetyczne w postaci wysokostrawnej karmy o ograniczonej zawartości tłuszczu, zawierającej prebiotyki. Oczywiście jeżeli tylko uda zdiagnozować się przyczynę wtórnego SIBO, zawsze leczymy chorobę podstawową.

 

Jakie jest rokowanie?

Rokowanie w przypadku pacjentów z wtórnym SIBO jest dobre, pod warunkiem, że pierwotna przyczyna jest skutecznie leczona. Niestety w praktyce rzadko udaje się tą pierwotną przyczynę ustalić. W przypadku schorzenia pierwotnego, idiopatycznego należy zawsze liczyć się z nawrotami choroby.

 

Artykuł pochodzi z bloga gabinetu weterynaryjnego „KreVetki” ze Świebodzic

Tworzenie stron Hyh.pl